Αρχική | Μάριος Κληρίδης
Μάριος Κληρίδης
Πως και γιατί απέτυχε ο Μάριος Κληρίδης (ΠΑΣΕΧΑ) PDF Εκτύπωση E-mail

«Διαγραφή» εμπιστοσύνης και το 2003 η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς

Μόνιμη καθίσταται πλέον η απώλεια εμπιστοσύνης του κοινού προς την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς καθώς τα μέχρι τώρα στοιχεία μαρτυρούν την παταγώδη αποτυχία της να φέρει σε πέρας την κρίσιμη αποστολή της -- να εδραίωση την εμπιστοσύνη στην αγορά. Η αποτυχία της δεν περιορίζεται μόνο στην αδυναμία της να πατάξει και να τιμωρήσει αυτούς που παρανόμησαν τότε και τώρα αλλά κυρίως στην αδυναμία της να προωθήσει νέες νομοθεσίες που θα απέτρεπαν στο μέλλον τέτοια φαινόμενα. Αυτό ίσως να πηγάζει από την αδυναμία του κ. Κληρίδη να αντιληφθεί και να αφουγκραστεί τις ραγδαίες νομοθετικές εξελίξεις στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ γύρω από την εταιρική διακυβέρνηση καθώς επίσης και τους νέους κανονισμούς που διευκολύνουν το εποπτικό έργο της Κεφαλαιαγοράς -- την εποπτεία των ελεγκτών που ακόμα μέχρι σήμερα παραμένουν «ανεξέλεγκτοι». Ούτε οι πρόσφατες υποθέσεις (πχ Πετρολίνα - Λευκόνοικο) δεν τους έχουν συγκινήσει.

 

Ο Τραγικός απολογισμός της Κεφαλαιαγοράς

Δυόμισι χρόνια παρήλθαν από τότε που ανάλαβε καθήκοντα ο κ. Κληρίδης και καμία απολύτως μεγάλη υπόθεση δεν έχει κλείσει. Σ’αυτό βέβαια δεν έχει μόνο ο ίδιος ευθύνη αλλά το κράτος, η βουλή και ίσως ακόμα η εισαγγελία. Πως είναι δυνατόν για παράδειγμα η υπόθεση της Globasoft να έχει περίπου «κλείσει» ή της Λαϊκής Επενδυτικής να μην έχει καν ανοίξει; Ενδεικτικά αναφέρουμε τι δεν έχει κάνει η Κεφαλαιαγορά

  1. Έρευνα γύρω από τις εταιρείες τύπου Venture και συνδεδεμένων συναλλαγών.
  2. Έρευνα γύρω από τον τρόπο λειτουργίας και διαχείρισης των επενδυτικών.
  3. Έρευνα γύρω από τις 10 μεγαλύτερες αποκλίσεις ενημερωτικών δελτίων του 2000.
  4. Έρευνα γύρω από τον ρόλο των ελεγκτών και χρηματιστηριακών γραφείων και συνδεδεμένων με αυτούς προσώπων σε σχέση με την αποτίμηση και διάθεση μετοχών ιδιωτικής τοποθέτησης (και ξεφόρτωμα στη συνέχεια).
  5. Έρευνα γύρω από τη χειραγώγηση μετοχών και ιδιαίτερα αυτών των τραπεζών.

Σε ό,τι αφορά τη διαφάνεια της ίδιας της Κεφαλαιαγοράς και εκεί ο κ. Κληρίδης βαθμολογείται χαμηλά. Η Επιτροπή δεν έχει ακόμα ιστοσελίδα και δεν ενημερώνεται το κοινό αλλά κυρίως οι επαγγελματίες γύρω από τις νέες εγκυκλίους, διαδικασίες και πρακτικές της Κεφαλαιαγοράς. Έτσι, αναμένουμε από τον ‘Πολίτη’ να ενημερωθούμε για τις επιλεκτικές πρακτικές που ακολουθεί – όπως στην περίπτωση χειραγώγησης από το Λευκόνoικο και τις πρακτικές που ακολούθησε σε αντίθεση με την περίπτωση της Pro-Choice.

Οι προκλήσεις της Κεφαλαιαγοράς και το πρώτο λάθος του Κληρίδη

Είναι σαφώς αντιληπτό, ό,τι από τα μέσα του 2001 όπου ανάλαβε καθήκοντα ο Μάριος Κληρίδης ως ο νέος Πρόεδρος της Κεφαλαιαγοράς η κατάσταση ήταν χαώδης, τόσο από πλευράς νομικού πλαισίου όσο και από πλευράς οργάνωσης και στελέχωσης της Κεφαλαιαγοράς. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν το βουνό υποθέσεων καταδολίευσης επενδυτών 1999-2000.  Μπροστά λοιπόν σε αυτό το χάος, ο Μάριος Κληρίδης επέλεξε την εύκολη λύση. Αποφάσισε (με το υπόλοιπο συμβούλιο) να ασχολούνται μόνο με νέες υποθέσεις που εμφανίζονται, διαγράφοντας ουσιαστικά τα μεγαλύτερα σκάνδαλα και δίδοντας συγχωροχάρτι σε όσους πρόλαβαν και άρπαξαν εκατοντάδες εκατομμύρια με δόλο από το κοινό. Θα πρέπει όμως να παραδεχθούμε ό,τι θα ήταν αντικειμενικά αδύνατο να εξεταστούν όλες οι υποθέσεις για δύο λόγους. Πρώτον, οι κομματικές διασυνδέσεις πολλών εκδοτών (και τα εμπλεκόμενα συμφέροντα – πχ ιδιωτικές τοποθετήσεις) ήταν τέτοιες που θα έφερναν το κ. Κληρίδη στη σημερινή θέση που βρίσκεται ο Σόλων Νικήτας – δηλαδή ένας εναντίον όλων. Δεύτερον, η Κεφαλαιαγορά δεν είχε τη στελέχωση και τους πόρους να διεξάγει μια τέτοια ευρείας κλίμακας έρευνα. Κατά την άποψή μου η Κεφαλαιαγορά θα μπορούσε να επιλέξει τα 10 μεγαλύτερα σκάνδαλα τα οποία σε ποσοστό θα αποτελούσαν ίσως και το 80% των εταιρικών σκανδάλων που είχαν εκδηλωθεί μέχρι τότε. Και εδώ όμως υπήρχε αντικειμενική δυσκολία. Μεταξύ των 10 μεγαλυτέρων σκανδάλων του ΧΑΚ περιλαμβάνονται ασφαλώς και οι 3 Τράπεζες – και ο κ. Κληρίδης προερχόταν από την μία.  Ίσως τελικά ο διορισμός του να ήταν το πρώτο λάθος.

Ένα σύστημα απάτης 2004

Η επιτροπή έλεγχου της βουλής σύντομα θα προχωρήσει στη 2η φάση των ερευνών για το ΧΑΚ. Πρόκειται να εξετάσει - "κεκλεισμένων των θυρών" - συγκεκριμένες εταιρείες των οποίων οι μεγαλομέτοχοι χρησιμοποιούσαν προνομιακές πληροφορίες, που κατέθεσαν ψευδή ή παραπλανητικά στοιχεία στα ενημερωτικά δελτία και των εταιρειών που φυγάδευσαν κεφάλαια στο εξωτερικό. Την περίοδο 1999-2001 γύρω στα 467 εκατομμύρια λίρες φυγαδεύτηκαν νόμιμα στο εξωτερικό σαν "επενδύσεις" και που προέρχονται από το χρηματιστήριο. Κάτι που όμως όλοι θεωρούν φοβερά δύσκολο να συνδεθεί με τις πράξεις καταδολίευσης στο ΧΑΚ. Όπως έγινε και παλιότερα όταν η βουλή είχε αναλάβει να μελετήσει τους καταλόγους με τις ιδιωτικές τοποθετήσεις που όμως στο τέλος δεν κατάφεραν να βγάλουν άκρη οι βουλευτές.


Μπορούν όμως όλες αυτές οι έρευνες, πέρα από ένα γενικό καταλογισμό ευθυνών, να αφήσουν το μαχαίρι να "φτάσει στο κόκαλο" όπως υπόσχεται ο Πουργουρίδης ο πρόεδρος της επιτροπής έλεγχου της Βουλής; Μπορούν οι έρευνες να εντοπίσουν τους ένοχους της απάτης του ΧΑΚ και να τους στείλουν πίσω από τα σίδερα;


Σύμφωνα με τον πρόεδρο της επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, Μάριο Κληρίδη, ο ρόλος των εποπτικών Αρχών είναι ο μετριασμός περιπτώσεων καταχρήσεων και απάτης που συμβαίνουν σε περιόδους χρηματιστηριακών φούσκων αφού καμιά νομοθεσία ή έλεγχος δεν μπορούν να αποτρέψουν την επανάληψη μιας χρηματιστηριακής φούσκας ("Νέος Τύπος" 22/6).
Εκείνο που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί κάποιος να αναμένει είναι η τσιμπίδα του νόμου να πιάσει ίσως μεμονωμένα άτομα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι, πρώτον θα αποδειχθεί και η ενοχή τους και δεύτερον ότι στη συνέχεια θα καταδικασθούν. Κι ο λόγος; Γιατί πρόκειται για απατεώνες που είναι μέλη μιας πάμπλουτης ελίτ της κοινωνίας, στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους με συμφέροντα, που τρώνε και πίνουνε στα ίδια τραπέζια με άλλους οικονομικούς παράγοντες του τόπου, με πολιτικούς, με δικαστές, με ανώτερους κρατικούς υπαλλήλους και αρχιερείς. Κατέχουν οι ίδιοι μεγάλη περιουσία, είναι σύμβουλοι σε μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμούς και θεωρούνται αξιοπρεπή μέλη της κοινωνίας με έντονη "εθνική" και "φιλανθρωπική" δράση. Με λίγα λόγια ποιος από όλους αυτούς θα ήθελε ή θα τολμούσε να βγάλει το μάτι του άλλου; Ακόμα και η βουλή να προχωρήσει στη μεταρρύθμιση της νομοθεσίας για το λεγόμενο δίκαιο της απόδειξης, δηλαδή να μπορούν να χρησιμοποιούνται στο δικαστήριο στοιχεία από Η/Υ ή τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, οι νόμοι έχουν τα απαραίτητα παραθυράκια για τα μέλη της άρχουσας τάξης και των υπηρετών της.
Μέσα στον καπιταλισμό η πραγματική εξουσία και ο πλούτος της κοινωνίας βρίσκονται στα χέρια μιας χούφτας κερδοσκόπων, τραπεζιτών και βιομηχάνων, που έχουν την οικονομική δύναμη να επιβάλλουν τις επιλογές τους στην κοινωνία, θυσιάζοντας τις ανάγκες των εργαζομένων στο τυφλό κυνήγι του κέρδους. Αυτό το σύστημά τους είναι που χρειάζεται να ανατρέψουμε.

 
«ΈναρξηΠροηγούμενο12345ΕπόμενοΤέλος»

Σελίδα 1 από 5